Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Francja. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Francja. Pokaż wszystkie posty

Jak Macron wygrał wybory we Francji

Jak wiadomo Emanuel Macron będzie nowym prezydentem Republiki Francuskiej. Wygrał przytłaczającą większością głosów z przedstawicielką Rosji, Marine Le Pen. I to bez specjalnych problemów, zamieszania, kontrowersji i afer w tracie kampanii.

Macron nie był najlepszym kandydatem i jest dość widocznym, że francuska klasa polityczna jest w kryzysie, podobnie jak w wielu innych miejscach zachodniego świata. Ale jednak wynik i przebieg wyborów drastycznie rożni się od tego co obserwowaliśmy w kampanii brexitowej i wyborach prezydenckich w USA.

Co się stało?

Po pierwsze- we Francji nie ma wielkich mediów, które z promowania ekstremalnych wizji politycznych oraz dość lekkiego podejścia do etyki uczyniły swój sposób na biznes. Oraz przy okazji otworzyłyby przestrzeń medialną dla czystego zmyślania lub promowania agendy całkowicie toksycznej dla życia publicznego. W USA i UK w tej pierwszej roli występuje koncern Murdocha. Po zdobyciu przez jego media pozycji na rynku powstało miejsce dla płatnych męt typu Breibart a następnie agend obcych interesów udających serwisy informacyjne, typu Al-Jazeera oraz Russia Today. Kiedy to ostatnie przechrzciło się na RT i zaczęło udawać obiektywne medium, dla obsadzenia radykalnej roli przystąpił "Sputnik". Nic z tego nie jest powszechnie dostępne we Francji. Tak, jest internet, tak samo nieufność do głównych mediów i dokładnie tak samo potężne finansowanie i sprawne prowadzenia dużej kampanii czarnego PR przeciwko tradycyjnym partiom, elitom politycznym  i w interesie Le Pen.

Oprócz mediów, nie było nic co specjalnie by się różniło od sytuacji w UK i USA. To co się stało, to brak politycznych efektów kradzieży danych i hakowania na gigantyczną skalę. Czyli tego, co bardzo zaszkodziło kampanii Clinton.

Tu dochodzimy do sedna. We francuskiej kampanii wyborczej sytuacja była dokładnie taka sama. Też była akcja włamywania się na wszystkie możliwe komputery i atak na gigantyczną skalę. Z tych samych miejsc co zawsze, fabryk trolli spod Moskwy i Petersburga. Też były kradzieże danych, a nawet ich publikacja. Ale nie przez Wikileaks, a przez 4Chan i to w ostatnim dniu kampanii.
Czyżby władze Rosji nagle stwierdziły, że przestępcze ingerencje w sprawy innych państw nie powinny mieć miejsca we wspólnocie międzynarodowej? Nieeeeee.

Zwyczajnie sztab Macrona wygrał to starcie.

A jak można wygrać starcie z masowym atakiem w celu kradzieży informacji? Obronić się nie da, to już przerabiało wystarczająco wielu. Ale można starannie monitorować próby ataków i zwyczajnie przy każdym z nich podstawić kilka maszyn i sporo specjalnie spreparowanej treści. I dokładnie to robił sztab Macrona, być z może z pomocą francuskiej policji.

Efekt?

Zwyczajnie- istotna część, a być może duża większość ukradzionych danych to były spreparowane nieprawdziwe historyjki oraz śmieci (co dokładnie, tego się nie dowiemy). Rosyjskie fabryki trolli nie były w stanie przerobić tych danych, tym bardziej odróżnić prawdziwych od nieprawdziwych. Stąd Wikileaks też ich nie opublikowało, bo nie miały żadnej gwarancji prawdziwości.

Tylko tyle i aż tyle. W trakcie kampanii nie było żadnego skandalu wyciągniętego z maili, bo nikt nie wiedział i jeszcze przez długie miesiące nie będzie wiedział co tam jest prawdą, a co nie. A może nigdy, bo nigdy nikt sobie nie zada trudu przejrzenia tego wszystkiego.

Za to już wiadomo jak się obronić przed masową kradzieżą informacji (bo niestety danych osobowych to nie będzie dotyczyć). Przynajmniej żeby zneutralizować lub choć ograniczyć bezpośrednie skutki ataku informatycznego. To jednak nie jest rozwiązanie na dłużą metę. W skali państwa pierwszą i najważniejszą rzeczą jest zmniejszenie możliwości ekonomicznych i rynkowych mediów, które stanową tubę wspierającą tego typu kryminalne działania. Na przykład dlatego, że same wspierają inne kryminalne działania i manipulowanie państwem na wszystkie strony.

O tajnych labolatoriach co mają uratować planetę

Wielokrotnie pisałem, że dość nieuniknionym skutkiem beznadziejnego uzależnienia naszej cywilizacji od paliw kopalnych jest ciężkiego kryzysu w obliczu ich wyczerpywania się i utrudnionej dostępności oraz globalna recesji połączonej z rozpadem władzy w co poniektórych państwach i regionach świata w sytuacji zmniejszania się ich dostępności. Co do dostępności- nawet wydobycie może się zwiększać, ale jeśli nakłady na to wydobycie będą rosnąć szybciej- ilość energii dostępnej do konsumpcji będzie się zmniejszać. Pomimo pewnych prób dokładne wyliczenie tego rodzaju wydaje się niemożliwe, więc kiedy to nastąpi- i tak nie wiemy. Ale co ciekawe- pod każdym takim wpisem pojawiają się dwa rodzaje komentarzy „w tajnych laboratoriach znajdują się rzeczy o których nam się nie śniło i wszystko jakoś się załatwi” oraz „nie jest to żaden problem bo rynek wszystko rozwiąże, tylko może gdzieś nam tego wolnego rynku brakuje”. Co do drugiego- jest to oczywiście szalona idea neoliberałów. Rynek działa, ale zawsze wybiera najbardziej efektywne rozwiązania NA DZIŚ- co oznacza minimum inwestycji, maksimum zysków. I w porządku, ale rozsądnie przewidując kryzys w przyszłości można być praktycznie pewnym, że nawet efektywna wolnorynkowa gospodarka sprawi, że będzie po prostu większy i głębszy. Znakomitym przykładem jest tu porównanie sytuacji USA, Europy oraz Brazylii w trakcie ostatniego kryzysu. Cofnąć się należy do szoków naftowych lat 70-tych i reakcji na nie. W USA była ona w największym stopniu rynkowa. Szał wierceń i badań nad ulepszonymi sposobami wydobywania ropy z jednej strony i reakcja konsumentów w postaci pokazania żółtej kartki kartelowi z Detroit z drugiej. Jednakże żadnych szczególnych działań rządu nie było- oprócz nieco późniejszej dyplomacji Reagana przekonywującej Saudyjczyków do zwiększonego wydobycia. Szybkie i proste kapitalistyczne działania, nawet przyniosły pewien efekt- przynajmniej przedłużył czasy potęgi USA o dobre dekady, ale później, w czasie dzisiejszego kryzysu cała trójka z Detroit się ustawiła po kasę podatników (a samo miasto za mini...), ale uderzenie z końca poprzedniej dekady prawie rzuciło resztki amerykańskiej gospodarki na kolana. Nie rzuciło całkowicie tylko dzięki dalszej deindustrializacji i wyciskania resztek oszczędności z klasy średniej.
Europa- wyciągnięto trochę wniosków i rządy co poniektórych państw aktywnie zaangażowały się w zmniejszanie ropożerności gospodarki, przy możliwym zachowaniu poziomu życia- flagowym przykładem jest tu sieć szybkiej kolei najpierw we Francji, później w innych krajach. Ilości paliwa zużywanego przez samoloty i samochody które zostały zastąpione przez pociągi nie są aż tak wielkie (w porównaniu do całości zużycia), ale są. Zgodnie z tą samą filozofią od dłuższego czasu na powrót buduje się linie tramwajowe, metra, itd. w całej Europie. I chyba nigdzie nie dopuszczono do rozkładu transportu publicznego do stopnia, który jest normą w USA. To wszystko oczywiście szło z pieniędzy podatników, bo inaczej się nie dało. Tam gdzie funkcjonowała ideologia kapitalizmu wg wzoru USA- rozkład transportu publicznego jest widoczny gołym okiem- czy jest on niewydolny, czy też obłędnie drogi, czy obie te rzeczy naraz. Dlatego nie stanowi realnej konkurencji dla prywatnego spalania paliw kopalnych i dlatego też uderzenie kryzysu było mocne- choć akurat w wypadku dwóch najdokładniej odpowiadających temu opisowi krajów złagodzone olbrzymiej skali zadłużaniem się w najtrudniejszym okresie- mowa tu o UK i Polsce. Choć obecnie zużycie paliw spada, ale odbywa się to kosztem poziomu życia, a nie oszczędnością dzięki inwestycjom i technologii- bo ich po prostu nie było. Południe Europy to trochę inna historia nie mieszcząca się w tej narracji.
I teraz Brazylia- w latach 70-tych, po uderzeniu kryzysów naftowych podjęto decyzję o maksymalnym możliwym uniezależnieniu się od paliw kopalnych. Wobec faktycznego braku sieci kolejowej i raczej nierealności jej stworzenia na takim obszarze (przynajmniej wtedy) zrobiono co się dało- oparcie energetyki w olbrzymiej części o wodę i stworzenie ogólnokrajowej sieci (nie wiem, czy ogólnokrajowa już istnieje- to naprawdę duży kraj...) oraz uniezależnienie się przynajmniej od benzyny- przez program bioetanolu, który solidnie subsydiowany przez 30 lat, obecnie stoi już na własnych nogach i w razie potrzeby Brazylia może w krótkim czasie wyeliminować zużycie benzyny bez problemów (oprócz nadmiaru dystrybutorów na stacjach...). Tak samo program rozwoju krajowego przemysłu przyniósł owoce- wydobycie ropy pozwala na zaspokojenie krajowych potrzeb i choć w brazylijskie miasta są pod względem komunikacji raczej koszmarem (trochę przesada, ale w porównaniu do średniej europejskiej czy Argentyny) to jednak uderzenie kryzysu paliwowego nie spowodowało takiej dziury w kieszeniach konsumentów jak w USA i nie zahamowało gospodarki.
Czyli rynek jest dobry, ale po prostu w tym wypadku nie działa i działać nie może. Sprawdzone i dokładnie przetestowane- gdzie następowały inwestycje państwowe, tam są jakiekolwiek bufory i środki ratunkowe przed zawałem gospodarki. Gdzie ich nie było- nadal nie ma.
To tyle na temat korwinistów (nie żebym miał dużo przeciwko korwinistom, ale dzięki ogłupiającym tekstom JKM mnóstwo rozsądnych skądinąd i sympatycznych wykazuje się absolutnym niezrozumieniem najprostszych zjawisk społecznych i ekonomicznych).
Co do zawartości tajnych laboratoriów- nie trzeba szukać tak daleko, wyjście nazywa się elektryczność i jest znana od pewnego czasu. Drobnym problemem jest jej wytwarzanie, ale znów możemy zajrzeć nie do tajnych laboratoriów a wystarczy na półki sklepowe- ogniwa fotowoltaiczne, po stworzeniu masowego rynku i masowej produkcji za niemieckie oszczędności są tanie. Znów- nie tak tanie, aby były kapitalistycznie lepszą inwestycją niż elektrownia gazowa czy węglowa, bo nie są. Ale są wystarczająco tanie, aby prawie się opłacało konsumentom. Mniej więcej to samo można powiedzieć o energetyce wiatrowej- choć tu już konieczne inwestycje zaczynają się od znacznie większej skali. Cały czas drobiazg- na dziś już nie tak wielkie inwestycje, których jednakże wolny rynek sam nie załatwi- aż do momentu, kiedy kryzys paliw kopalnych stanie się mocno dotkliwy, a prąd zacznie być naprawdę drogi. Tylko wtedy będzie już sporo za późno, dokładnie jak teraz, w obliczu sypiących się budżetów wielkie inwestycja zaczynają być nierealne. To jest właśnie jedyny problem- rozpocząć przebudowę infrastruktury wtedy, kiedy są na to pieniądze i wydać je w jakiś rozsądny sposób. A dziś rozsądny oznacza- jak najszybsze zmniejszanie uzależnienia od paliw kopalnych, w pierwszej kolejności ropy naftowej. To się całkowicie da zrobić- pod właśnie tym warunkiem- że jest robione wtedy, kiedy jest jeszcze na to czas. Choć ja osobiście przypuszczam, że został on już przespany. Skala koniecznych wydatków jest tak astronomiczna, że jest to zwyczajnie niemożliwe, bo zbliżające się wielkimi krokami i już widoczne koszty szaleństw klimatycznych zjedzą całą resztkę kapitałów która pozostała.

Złamany naród

Lekkie oderwanie od spraw bardzo aktualnych. Z prostego powodu- jednak łatwiej się pisze z pewnej perspektywy czasowej. Co do tytułu- nie odnosi się od do Polaków, choć do Polski się powinien odnieść tytuł z dodanym znakiem zapytania.
Otóż Fundacja Republikańska wyprodukowała film (może nie dokładnie oni, ale oni go promują- więc pozostańmy przy tym) „To nie jest kraj dla młodych ludzi”. Już po samym tytule można odgadnąć, że chodzi znów o Polskę.
Generalnie- przyznam się, że filmu nie obejrzałem do końca, chyba nawet nie do połowy- według mnie jest zwyczajnie słaby i nudny. Ale porusza bardzo ważny temat- katastrofy demograficznej spowodowanej przez masową emigrację ostatnich lat (sam jestem w końcu jej częścią...).
Niestety w rzeczywistości trudno o dokładne liczby dotyczące emigracji. Według ostatniego spisu powszechnego w Polsce jest zameldowanych 1,95 mln ludzi przebywających za granicą dłużej niż 6 miesięcy. To jest realny ubytek demograficzny. Można założyć, z prawdopodobieństwem bliskim pewności, że co najmniej 80% są to ludzie w wieku produkcyjnym, i to raczej młodsi oraz, że większość stanowią mężczyźni. Czy coś to komuś przypomina? Mi na przykład typowe straty frontowe.
Dla porównania wziąłem sobie kraj który został ewidentnie złamany przez I wojnę światową- Francję. Najpierw- powszechna opinia głosiła przed I w.ś. o wyjątkowej bitności i wytrwałości francuskiego żołnierza. W roku 1940 okazało się to tylko żałosnym mitem. Co się zmieniło i kiedy?
Były to oczywiście lata 1914-18, czasy bezmyślnego marnowania krwi żołnierzy przed zidiociałych generałów. Znaczy- nie wszystkich, dotyczy to najbardziej generałaNivelle- jeśli można wskazać osobę najbardziej odpowiedzialną za złamanie ducha bojowego Francji- jest to właśnie on, bardziej nawet niż Napoleon Bonaparte, który wplatał Francję w 15 lat wojen z całym światem i niż Ludwik XVI, nieudolnymi rządami i walką o kolonie z Wielką Brytanią doprowadził kraj do ruiny. Nivelle osiągnął znacznie więcej- potrafił złamać ducha bojowego francuskiego żołnierza- przeciętnego poborowego ze wsi, zahartowanego do ciężkich warunków. Sposób dowodzenia w bitwie pod Verdun był taki, że zyskał pewną przychylność zwierzchników, gdyż osiągnął założone cele, a jednocześnie zyskał wśród niższych oficerów i żołnierzy opinię „rzeźnika”. Wobec tych sukcesów, został mianowany naczelnym wodzem wojsk francuskich- złośliwi twierdzą, że zasadniczą rolę odgrywał fakt biegłej znajomości angielskiego i poparcia równie zidiociałych generałów-sojuszników, ale nie czepiajmy się.
Otóż generał Nivelle zorganizował (zapewne razem ze sztabem, ale był w końcu za to osobiście odpowiedzialny) ofensywę wiosną 1917 roku. Jej bezpośrednim skutkiem była śmierć około 30 tys zołnierzy, ok 150 tys rannych i strata 120-150 czołgów bez żadnych osiągnięć taktycznych, o strategicznych nie wspominając- w końcu wojna trwała jeszcze półtorej roku...
Ale co najważniejsze- pośrednim skutkiem tej ofensywy był bunt francuskiej armii. Tej samej która niecałe 3 lata wcześniej była uznawana za najbardziej przepojoną duchem bojowym i zdyscyplinowaną na świecie. 68 z około 120 dywizji odmówiło wykonywania rozkazów. Armia francuska prawie się rozpadła, a przynajmniej całkowicie straciła zapał bojowy. Sytuację uratowało natychmiastowe odwołanie gen. Nivelle i powołanie w to miejsce marszałków Petaina (który potrafił pochylić się nad żołnierzem) oraz Focha (który potrafił planować oraz zdominować brytyjski sztab- także opanowany przez idiotów). W Rosji ta sama operacja, w podobnej sytuacji, w tym samym czasie, się nie udała.
Ale- odrywając się nieco od obrzucania epitetami wodzów Ententy (choć według zgodnych opinii historyków uzasadninymi) należy przedstawić bilans I w.ś. dlaFrancji- a jest on przerażający- na zmobilizowanych 8 mln 410 tys zołnierzy rany odniosło 4 mln 266 tys, zginęło 1 mln 357 tys 800, niestety dalsza rubryka obejmuje zaginionych i w niewoli- 537 tys. Można po prawie 100 latach uznać, że prawie wszyscy zaginieni to zmarli, których ciał nie odnaleziono, ale niestety nie wiadomo jaka część z nich to jeńcy- a chciałem zauważyć, że cytowana przeze mnie strona wygląda znacznie wiarygodniej niż wikipedia.
Zresztą dla obecnych rozważań to nie ma większego znaczenia. Interesujące jest to, że ludność Francji w 1914 wynosiła ok 41 mln., czyli w przybliżeniu tyle ile obecnej Polski.
W takim razie możemy przejść do sedna- straty demograficzne Polski w latach 1990-2012, a zwłaszcza 2004-2008 są porównywalne do strat demograficznych Francji w latach 1914-18. Te drobne różnice nie mają tak dużego znaczenia- ubytek ludności jest w Polsce wyższy, ale istotną część stanowią kobiety- więc tak bardzo to nie zaburza struktury społeczeństwa. Czyli można uznać to za zbliżone. Należy dodać do tego straty rannych i oczywiście battle stress disorder. Bym porównał to do społeczności „wykluczonych” w Polsce. Nie jest to oczywiście bezpośrednia analogia, ale sądzę, że dość bliska. Chodzi o ludzi, którzy nie potrafili z powodu wad fizycznych, niemożności poradzenia sobie z psychiką lub po prostu chorób psychicznych odnaleźć się w aktualnym świecie. Tu tylko szacuję, ale sądzę, że te liczby są podobne. Więc, podsumowując, mamy do czynienia ze „straconym pokoleniem”. Pytaniem bez odpowiedzi jest- czy następne pokolenie będzie lepsze i czy ta walka się już zakończyła. Sądząc po statystykach dzietności i innych takich- wcale nie.
Konkluzja jest wcale smutna- trwa obecnie sytuacja efektami zbliżona do ciężkiej wojny. Żadnych perspektyw na zmianę tej sytuacji nie widać, a demografia pokazuje, że naród polski zanika. Czy można coś z tym zrobić- nie mam pojęcia. Inicjatywy takie jak Fundacja Republikańska coś robią w tym kierunku, ale to chyba sporo za mało, aby powstrzymać złamanie narodu. Pesymistycznie sądzę, że następna próba będzie wyglądać jak kampania 1940 roku, a potem przyjadą innowiercy którzy rozwalą w drzazgi resztki cywilizacji...